MAAKPROCES        DE CAMERA & HET LICHT        FOTO'S        BIOGRAFIE REGISSEUR
CHOREOGRAFIE & DANS          DE LOCATIE: SUGARCITY         CREDITS         NIEUWS



PLATINA BLUES - DE CAMERA & HET LICHT

Threes benaderde me voor deze film met als eerste en enige aanwijzing dat het in 1 shot moest zijn. 40 minuten !!! Grappig genoeg heb ik tot op het laatste moment steeds ontsnappingsmomenten bedacht waar we stiekem opnieuw zouden kunnen opstarten, onzichtbaar. Ik dacht nl. dat het niet mogelijk was. Dat was fout gedacht...

Deze film is ongelooflijk snel ontstaan en opgezet. Bijna zonder middelen. Daar heeft eigenlijk nooit iemand bij stilgestaan. Dat is misschien wel het mooiste hiervan. Iedereen deed meteen mee; cast, crew en faciliteiten. De uitgangspunten; Thé en zijn muziek zijn dan ook heel erg bijzonder, het verenigt zowel de schoonheid als de tragiek.

Ik denk dat Threes en ik elkaar goed aanvulden en aanvoelden. In een soort van pingpongsfeer ontstond de uitvoering van haar plan. Marco, David, David en Thierry (projecties, licht en decor) vulden alles moeiteloos in en kwamen steeds weer met oplossingen. Als je geen tijd hebt, dan moet je op intuïtie gaan en daar stuurden we dan allemaal, ongezegd, op aan.

LICHT
Het licht voor de film is zeer eenvoudig. Ik wist meteen dat zaklampen een grote rol zouden spelen. Tijd speelt nl. een grootse rol hier, de tijd die nog rest en de tijd die gevangen houdt. Daar draait het om! Een zaklamp toont die rusteloosheid en achtervolging. Een associatie die toeschouwers ook meteen een referentie geeft. De zaklampen bij de soldaatjes worden direct zoeklichten...oorlog. Dat Thé in een volgspot moest staan is voor iedereen duidelijk, de combinatie met de verpleegsters en de glassplinters waar hij in staat verheft het boven de realiteit, het gaat zweven. Een slingerende (onzichtbare) lamp boven duizenden wekkers....er is tijd boven tijd, altijd zijn er meer dimensies.

CAMERA
De camera moest voor Threes echt een personage zijn; een toeschouwer. iemand die terechtkomt in een wereld waar ie misschien niet wil zijn, maar er toch heel nieuwsgierig naar is. Uiteindelijk ontdekt-ie zelfs schoonheid en troost. Als we voor de eerste keer bij het bed belanden dan beweeg ik de camera heel irritant, om bewust te maken dat het een camera is die kijkt. We zijn samen subjectief! Scherp en onscherp, ook Michael (focus puller) is autonoom en beslist in a split second. Alles valt samen. We hebben slechts 2 takes gedraaid, de 2e was de beste. Het is letterlijk een reis die de camera maakt, een reis door de verbeelding met horten en stoten, want dat is het eerlijkst.

Richard van Oosterhout